پاییز گذشته لوز در کلن بود. If this now seems nothing special, it should be said that the French draftsman Luz, born in 1972 (with a bourgeois name Réald Luzier), was one of the survivors of the attack on “Charlie Hebdo” ten years ago and not only designed the title picture of the edition of the French satiremagazine following the massacre, but also some others, in whose figures some wanted to recognize the prophets – and It was radical Islamists who had خونریزی را انجام داد. بنابراین لوز به مدت ده سال تحت حمایت پلیس بود و مخفیانه زندگی می کرد.

او در پاییز با یک محافظ به کلن آمد و تعداد کسانی که از دیدار وی افتتاح می شوند ، اندک بود. لوز می خواست در موزه کلن شرکت کند ، به همین دلیل دوشنبه انتخاب شد – روز بسته شدن برای مخاطبان عادی در موزه لودویگ ، فقط برای کارمندان و تعداد معدودی از نمایندگان مطبوعات ناراضی قابل دسترسی است. در نمایشگاه دائمی موزه ، نقاشی توسط اتو مولر ، “دو نیمه زن” ، ساخته شده در سال 1919 ، یکی از آثار اصلی اکسپرسیونیست خانه را آویزان می کند. و موضوع طنز جدید لوز ، که در آن زمان در فرانسه منتشر می شد. بنابراین پیش نویس می خواست دوباره تصویر را ببیند. و این موزه این امکان را برای او فراهم کرد ، زیرا البته یکی از این افتخار بود که چنین نویسنده ای مشهور یکی از نقاشی های خود را به عنوان موضوع یک داستان انتخاب کرده است.

اکنون این گروه نیز به زبان آلمانی منتشر شده است ، و لوز دوباره برای ارائه دوباره به موزه لودویگ آمد ، اما در نیم سال که بین دو قرار ملاقات کلن قرار داشت ، اتفاقات زیادی رخ داد. سه هفته پس از دهمین سالگرد سرقت در تیم تحریریه “چارلی” ، “Deux Filles Nues” ، به عنوان گروه گروه تا حدودی مستقل خوانده می شود ، در جشنواره طنز Angoulême به عنوان بهترین آلبوم سال مورد تقدیر قرار گرفت و LUZ شخصاً-مهمترین چیز که در فرانسه برای کمیک ها به صورت شخصی به صورت صحنه ای جایزه می گیرد. این اولین حضور عمومی وی بود و تاریخ ارائه کلن اخیر اکنون از قبل شناخته شده است. سرانجام زمان مخفیگاه به پایان رسید.

بدون آنها ، این گروه به هیچ وجه وجود نداشت. این واقعیت که لوز داستان یک نقاشی را روایت می کند ، واکنش او به آنچه در تصاویر خودش در آن وجود دارد ، است. مولر نیز مردی خفه شده بود ، “یک هنرمند انحطاط” از نظر سوسیالیست های ملی ، که در سال 1930 درگذشت ، یعنی قبل از قدرت نازی ها. اما تصاویر او سپس در موزه ها مصادره و فروخته شد. “دو زن نصف زن” ، که از خانواده یک جمع کننده یهودی ، اسمر لیتمن از Wroclaw گرفته شده بود ، که می خواست پس از مرگ وی حراج کند. اما “هنر انحطاط” مصادره شده فقط می تواند به طور رسمی در خارج از کشور باشد. این نقاشی برای اولین بار در نمایشگاه بدنام “هنر انحطاط” نشان داده شد و پس از آن قرار بود در لوسرن به حراج گذاشته شود ، اما بدون پیشنهاد باقی مانده بود و به این ترتیب به یکی از چهار فروشنده هنری آلمانی که با بازیافت بازیافت شده بود ، بازگشت که آن را زیر دست خود به جمع کلن معروف ژوزف هوبریچ فروخت. به عنوان بنیاد وی ، زادگاه وی بعداً به منظور جبران خسارات مدرن قبلی با مصادره پس از جنگ به موزه آمد.

البته ، تاریخچه تصویر حتی بیشتر از منشاء ، ذخیره سازی ، بازگرداندن به وراث لیتمن در سال 1999 ، استخدام در همان سال برای موزه لودویگ و لوز در قسمت های کوچک توضیح می دهد. با این حال ، برجسته طنز موضوع آن نیست ، اما این واقعیت که این شیء در واقع به معنای واقعی کلمه با عمل مخالف است: آلبوم “دو نیمه زن” از منظر تصویر به همین نام گفته می شود. ما فقط می بینیم که قبل از بوم نقاشی شده چه اتفاقی افتاده است.

در آغاز ، این تأثیر بسیار خوبی دارد که نه تنها تصویر هنوز ناتمام است ، بلکه پانل های این طنز است که فقط به عنوان قطعات اجرا می شوند ، تا زمانی که مولر نقاشی های خود را تمام نکرده باشد. و پس از آن ، از نظر منطقی ، فقط می توانید همان بخش های اتاق را در مسافت های طولانی مشاهده کنید ، بسته به آنچه که بر خلاف نقاشی یا نقاشی حلق آویز یا آویزان است. بعضی اوقات وقتی در جایی خاموش می شود ، مانند اتاق های ذخیره سازی یا هنگام حمل و نقل ، به سختی چیزی را می بینید. یا اگر این تصویر عمداً توسط نازی ها آویزان شده بود تا بتوانند آن را به عنوان نقاشی ضعیف بی اعتبار کنند – آنگاه پانل های طرف اشتباه هستند. ما به طور مداوم موقعیت تصویر را می گیریم.

And in front of him, all the people who look at the picture are presented to us: the artist, the model, the prospect, the buyer, their relatives, the Nazi experts, Goebbels and Hitler as visitors to the depots with “degenerate art”, the exhibition visitors, the auctioneers, the auction docking, the happy and generous Littmann offspring and ultimately all the admirers of the painting in the museum لودویگ ، از جمله کسی که در دختر نیمه لخت در تصویر به عنوان یک پسر کوچک در نمایشگاه مونیخ شرم و اکنون دوباره به عنوان یک پیرمرد سرگرم شده بود. لوز نه تنها در مورد داستان پردازی گرافیکی ، بلکه در مرجع متنوع متنوع در طول بیش از صد سال تاریخ تصویر مولر ، تمام توقف ها را می کشد. زیرا با افزایش سن ، هنر تجدید می شود. در نمایشگاه ها و حراج های آثار “انحطاط” ، بسیاری از تصاویر مشهور دیگر از وی عبور می کنند ، و در موزه لودویگ با اندی وارهول ، میرو یا نیکی دو سنت فال روبرو می شود. این طنز یک درس در تاریخ نگاری هنر است.

یک مورد بسیار لذت بخش با این حال ، برخی از خوانندگان ممکن است با این واقعیت باشند که مولر برای ده ها سال در مورد سوءاستفاده صحبت کرده است – او متعلق به گروه هنرمند “The Bridge” بود ، که دوست داشت از نوجوانان نصف استفاده کند و ظاهراً نه تنها برای نقاشی. لوز این جنبه های ظریف را نجات می دهد و از این که تاریخ او فقط در سال 1919 آغاز شد ، سود می برد ، در حالی که سالهای وحشی “پل” در دهه اول قرن بیستم بود. و ماریا مایررهفر ، که احتمالاً این مدل را برای هر دو دختر در این نقاشی ساخته بود ، از سال 1905 با مولر ازدواج کرده بود.

قبل از ظاهر شدن ترجمه آلمانی ، گالری هوبرتی و برین در پاریس نمایشگاهی را با نقشه های اصلی لوز نشان داد. می بینید که پیش نویس پانل های خود را روی پشت برگها قرار داده است تا بتواند با استفاده از یک میز سبک ، در جلو دوش بگیرد – از این طریق ذکر شد که همه چیز آینه دار شده است. برخی از صفحات اصلی توالی های پانل دیگری را نسبت به نسخه چاپی نشان می دهند زیرا لوز فقط آنها را پس از اتمام و اسکن نقشه ها به ترتیب صحیح خواندن آورده است. شما می توانید درک کنید که از نظر فنی در تولید طنز تغییر کرده است – و چه چیزی نیست. یا حداقل اجباری نیست.

به عنوان مثال ، در مورد رنگ آمیزی ، همه چیز هنوز در “دو نیمه زنانه زن” دستی بود: آبرنگ در صفحه نقاشی. در مقابل ، قالب های پانل اغلب با کتاب چاپی متفاوت هستند ، زیرا لوز معمولاً بیش از چهار صفحه در هر طرف نمی کشید ، که در صورت لزوم تولید مثل و تازه مرتب شده بودند. با این حال ، تصاویر کامل صفحه ، که به خصوص در نیمه اول آلبوم یافت می شود ، نسبت به نسخه اصلی چاپ شده است. بنابراین گروه یک کار بزرگ مونتاژ است. و حباب گفتار فقط به رایانه اضافه شده است. در لوز ، پانل ها میز نقاشی را ترک کردند ، گویی که همه آنها به عنوان آبرنگ های کوچک بی کلمه فکر می شدند. بسیار کلاسیک

در مقایسه با سلف “تستوسترون” ، گروهی که هنوز به زبان آلمانی منتشر نشده است ، بسیار ویریل (طبق عنوان) یا اقتباس ادبی دو قسمت “ورنون Subutex” (مطابق سه گانه عاشقانه ویرجین Despentes) کاملاً سبک خود را تغییر داد و به هر حال لحن او. این یک وحشیانه نیست ، اما یک داستان حساس ارائه می شود ، و حتی ظواهر بزرگان نازی چیزی برای بیرون رفتن ندارند. لوز واقعی است ، حتی اگر این مربوط به هنر اکسپرسیونیست باشد. و با این کار او بیش از آنچه شما می دیدید بیان می کند.